Wat een jaar

Iedereen kijkt op het einde van een jaar terug om de balans op te maken. Ja, ook champignonexperimenteerders. Deze post gaat nu eens niet over hoe het met onze zwammen gesteld is. Deze post gaat over onze weg tot nog toe, in 2016.

2016 gaat voor ons allemaal ongetwijfeld de boeken in als “het jaar dat we ook champignonnen zouden kweken”. Ik schrijf duidelijk ‘ook’, want terwijl we vandaag onze vruchtzetkamer ontsmetten zei Gerarda met enige wanhoop in haar stem dat een jaar veel te kort is voor de voornemens en plannen waar ze constant mee rondloopt. Ik denk dat dat een gevoel is dat iedereen herkent. Er werden dit jaar free little libraries opgehangen, bouwplannen ontworpen, kinderen geboren, huizen verbouwd, tig cursussen gevolgd, kilometers gelopen/gefietst/gezwommen, kinderen afgezwaaid van de schoolbanken, reizen gemaakt voor werk & plezier, zieke huisdieren verzorgd, pecha kucha’s georganiseerd en oja, ook huishoudens gerund, familieleden geholpen en dag/avond/weekendtaken in loondienst gebezigd. En toch waren er ook die champignonnen, en hoe!

Een idee dat net voor de zomer ontstond is uitgegroeid tot het begin van een verhaal. Een erg lokaal verhaal (net zoals we wilden), maar toch met vertakkingen buiten Genk – Limburg – België ja zelfs Europa.

  • We hebben in eerste instantie gedroomd en daarover met elkaar gepraat. Met een app als Slack gaat dat eender waar en wanneer en is een vergadertafel een overbodig ding.
  • We hebben in tweede instantie tegen jan en alleman verteld waar we op broedden. En ging daar plots een wereld open! Via ons eigen netwerk en met wat aankloppen hier en daar kan je je doorgaans snel verwachten aan mensen die hun kennis delen, aan helpende handen, aanmoedigingen, richtinggevende vragen en … kansen.
  • We hebben in derde instantie vooral gedààn. Lezen, lezen, lezen en elkaar vertellen wat we dachten te hebben geleerd. Mensen bellen. Rondrijden (-fietsen!). Emmers scoren. Handenarbeid leveren, urenlang. Supporters van het 1e uur op de hoogte houden. Kortom, dingen fiksen zoals ze dat hier zeggen. En … bij elkaar checken of we het nog wel leuk vinden.

Als je onze blogposts doorneemt, krijg je snel een goed overzicht van onze weg tot nu toe. Alleen… er zijn ook dingen die we niet deelden. Omdat het minder flashy nieuws is.

  • In ons enthousiasme hebben we mensen mee aan boord uitgenodigd om even later te merken dat onze trossen al gelost waren en de taken verdeeld.
  • In onze doe- en zoekmodus hebben we mensen / instanties die ons steunden te weinig aandacht geschonken.
  • In diezelfde modus hebben we toegewijde lieven horen zeggen dat een dag maar 24 uren telt.
  • In ons werkproces zitten nog elementen die er uit moeten, willen we echt een proper, biologisch, lokaal product neerzetten.

Niet simpel, soms frustrerend, vaak een waardevolle les.

Ik denk persoonlijk dat 2016 voor de Fungimama’s vooral een jaar geweest is van leren, maar ook van het ontdekken van een gemeenschappelijke flow – zo eentje waarin de tijd vertraagt en de goesting vergroot.

Bedankt aan jullie om onze rit in 2016 op de 1 of andere manier mee mogelijk te maken! Bedankt voor het gratis advies van krakken, voor openzwaaiende deuren van Genkse kelders, voor materialen die even gemist konden worden, voor centen en centjes, voor gazetruimte, voor eerlijke feedback over onze werkwijze & ons product, voor de interesse, kortom: voor al die belangrijke leerkansen en de boeiende momenten.

En graag tot volgend jaar,
Katrien

 

One Comment Voeg uw reactie toe

  1. Gerarda schreef:

    Mooi verwoord! Moest ik er nog niet bij betrokken zijn, ik zou jullie nu meteen contacteren.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s